دامپزشکی

دامپزشکی

بیماری های مدیریتی

بیماری های مدیریتی

بیماری های تغـذیه ای:

ریکتز Rickets) ):

ریکتز می تواند در پرندگان جوان به علت کمبود ویتامینD₃، کلسیم و یا فسفر رخ دهد. غذا های تجاری تامین کننده مواد غذایی هستبد اما اگر آنها بیش از حد رقیق باشد مواد غذایی کافی در دسترس پرنده قرار نخواهد گرفت. پرنده می تواند ویتامین D3 خود را از ترکیب ویتامین D3 مواد غذایی و همچنین از در معرض قرار گرفتن نور خورشید بدست آورد.

کمبود هرگونه مواد غذایی می تواند شروع مشکلات در پرندگان تخم گذار باشد. تخم آنها کاهش پیدا می کند و یا کیفیت پوسته آن پایین می آید. در چندین مورد در مرغ های خانگی مشاهده شده است که بیماری خستگی مرغهای در قفس (بیماری استخوان شکننده یا Osteoporosis) به این علت بوجود آمده است. همین طور که از اسم این بیماری می آید، این بیماری در پرندگانی که در زمین رشد می کنند دیده نمی شود.

کمبود ویتامین A Vitamin A Deficiency)):

کمبود ویتامین A یک بیماری تغذیه ای معمول در جوحه های کوچک است.این بیماری بیشتر در پرنده هایی که فقط با غله و یا علوفه تغذیه می شوند دیده می شود.پرنده ها می توانند ویتامینA را از غذاهای سبز تابستان بدست آوررند و در مدت کوتاهی در کبد ذخیره کنند، ولی هر چقدر غذای سبز دریافت کنند بار هم کمبود دارند، مگر اینکه ویتامین خود را از منبع دیگری تامبن کنند.

نشانه های این بیماری شامل، گیج بودن، لاغری، رنگ پریدگی عضلات، رنگ پریدگی مخاطات و کوری عصبی و همچنین وجود لکه های خون در تخم مرغ ها نشانه این بیماریست.اگر این بیماری زود تشخیص داده شود با مکمل های ویتامینی قابل درمان خواهد بود.

بیماری های انگلی:

کوکسیدیوز ((Coccidiosis :

یک بیماری انگلی است که عموما در پرنده هایی که در آشغال ها و کود زندگی می کنند دیده می شود.اگر یک بار کوکسیدیوز به مرغ داری شما بیاید ریشه کن کردن آن خیلی مشکل خواهد بود. این عفونت کاهش پیدا خواهد کرد اگر آشغال ها و کودها به طور منطقی خشک شوند. عفونت می تواند سبب کاهش وزن گیری و یا کاهش تولیدات شود. زیرا این انگل بافت های روده کوچک را مورد تهاجم قرار می دهد و ایجاد مزاحمت در هضم و جذب در دستگاه گوارش می کند. در این بیماری اسهال و احتمالا قطره های خون دیده می شود. هر چند که نشانه های این بیماری وابسته به سایر بیماری ها است اما عفونت های ایجاد شده ممکن است پرنده را بکشد.

کوکسیدیواستاتها اغلب برای درمان و یا پیشگیری از عفونت در پرندگانی که در بستر پرورش می یابند استفاده می شوند. این دارو ها احتیاط مصرف دارند و باید آنها را با احتیاط مصرف کرد.اگر چه این دارو ها برای مرغ مفیدند ولی برای بعضی حیوانات دیگر سمی هستند (مثل سگ ها و اسب ها)، همچنین این دارو ها برای مرغابی ها و یا غاز ها مفید است. همچنین هنگام کشتار پرنده ها نباید از این دارو ها استفاده کرد(در این زمینه با دامپزشک ویا جیره نویس خود مشورت کنید.).

اگر پرندگان برای مدت زیادی نگه داشته می شوند، امکان این وجود دارد که بتدریج بر علیه کوکسیدیوز ایمنی بوجود آید. این مکانیسم فوق الغده مهم است برای پرندگانی که از تخم آنها استفاده می شود.زیرا ایمنی در تخم آنها هم بوجود می آید، و جوجه های آنها اگر در هفته 3 و4 آنتی کوکسیدیوز دریافت کرده باشند، کافی است. و دیگر احتیاجی به در یافت داروی دیگری ندارند و این روش بسیار اقتصادی است. برای تحریک سیستم ایمنی ، وقتی با یک دز پایین کوکسیدیواستات ها در جیره استارتر داده شود پرنده دچار یک عفونت ملایم میشوند وسیستم ایمنی گسترش پیدا میکند.

اگر برای بار اول به پرنده ها به دقت دارو داده شود عفونت های شدید کاهش پیدا می کند. اگر نشانه ها مشاهده شدند (اسهال، پرهای ژولیده، بی میلی و سستی) دارو های ملایم تهیه شده در آب می توانند با عفونت مبارزه کنند.

مایت ها ((mites:

مایت های پرندگان، کوچک، سیاه و حشره های خون خوار هستند. آنها حشره را نمی کشند اما می توانند سبب کاهش تولید تخم مرغ در مرغ های تخم گذار شوند. آنها برای مدت زیادی بر روی پرنده زندگی نمی کنند، بنابراین فاصله انداختن بین دو دوره جوجه ریزی کمک زیادی به خروج مایت ها می کند. همچنین می توان از حشره کش ها بر علیه مایت ها استفاده کرد.

برای پی بردن به وجود مایت هامی توان به دنبال آنها در زیر پر پرندگان در قسمت مخرج گشت. روش دیگر قراردادن پرهای ژولیده پرندگان روی تکه کاغذ سفید است، مایت ها بر روی تکه کاغذ مانند لکه ای یا نقطه ای سیاه رنگ نمایان می شود.

شپش ها ((Lice:

ششپش ها مانند مایت ها عمومی نیستند.آنها تغذیه می کنند از فولیکول های پوست و سبب کاهش محصولات می شوند.تخم های آنها مانند خوشه ای سفید رنگ بر روی پایه فولیکول پرها نمایان است. همانند مایت ها با فاصله مناسب بین دو دوره می توان آنها را بیرون کرد یا اینکه از حشره کش ها استفاده نمود.

کانی بالیسم ((Cannibalism:

کانی بالیسم وقتی شروع می شود که پرندگان با نوک خود به پر ها یا پنجه پاهها یا سرها و یا مخرج دیگر پرندگان را مورد هجوم قرار دهند. اگر آن منطقه در ادامه نوک زدن خونریزی کند، ممکن است مرگ پرنده را در پی داشته باشد. نوک زدن به مخرج اغلب در مرغ هایی که در بستر زندگی می کنند و یا بوقلمون ها اتفاق می افتد.مرغ های جوان به خصوص آنهایی که وزن بیشتر دارند، استعداد بیشتری برای بیرون زدگی دارند(اویداکت بعد تخم گذاری به جای خود بر نمی گردد)، که محرک نوک زدن به مخرج است. همچنین ممکن است در این زمان روده ها هم به بیرون هدایت شود.

این یک مورد برای کانی بالیسم است. بیشتر موارد در مورد تخم گذار ها و سپس در مورد گوشتی ها است. این موارد در حالات کمبود های مواد معدنی از قبیل: نمک، ویتامین ها یا اسید آمینه ها (سازنده پروتئین ها). موارد دیگر در ایجاد کانی بالیسم استرس ها مثل محرومیت از غذا، ازدحام زیاد، گرمای زیاد، نامناسب بودن تهویه ها و شدت نور زیاد است.

حذف کردن این استرس ها می تواند کمک به حذف یا کاهش کانی بالیسم شود. اگر ممکن باشد باید مجروحین کانی بالیسم را جمع آوری کرد وبری مدتی آنها را جدا گانه پرورش داد تا جراحات آنها خوب شود. بیرون بردن آنها از گله کمک به از بین بردن تحریک نوک زدن در سایرین می کند.

یک روش مناسب دیگر برای کنترل و یا پیشگیری از کانی بالیسم دست کاری در نور دهی است. کاهش شدت نور و یا خاموشی در خلال نور دهی در روز کمک به آرام کردن کانی بالیسم می شود. همچنین استفاده از نور قرمز کمک به این گونه موارد می کند. مدت نور دهی در مرغ های بستر نباید کم شود.

راه حل دیگر چیدن منقار در همه پرندگان در هچری(روز آخر) یا بعد از آن است.نوک های تیز(فقط یک بخش خیلی کوچک) از منقار را می توان با سوهان ناخن و یا نوک چین برقی اصلاح کرد. با این روش نوک ها خطر کمتری برای دیگر پرندگان دارد، اما باید مراقب بود که به آب خوردن و دان خوردن پرنده صدمه ای وارد نشود.

بیماری های متابولیک ((Metabolic Diseases:

بیماری های متابولیک، ارگان های داخلی بدن و رشد آنها را مورد تاثیر قرار می دهد و موجب از بین رفتن قسمت زیادی از مرغ های اقتصادی و خانگی می شود. پرندگان اصلی این عارضه بوقلمون ها و مرغ های گوشتی هستند. بیشترین ضرر این بیماری کاهش در اندازه رشد است.

دو نوع مهم از بیماری های متابولیکی عبارتند از، بی نظمی در سیستم قلبی- ریوی، سندرم مرگ ناگهانی و آسیت می باشد. یک نوعی از بیماری لنگش پا، اثبات شده است که وابسته به اختلالات متابولیکی است. این اختلالات متابولیکی می تواند به طور قابل توجهی در کاهش رشد موثر باشد. که می تواند در اثر کاهش خوردن غذا باشد. برای مثال، حظور غذا فقط در مدت روشنایی روز (بعد از سن یک هفتگی).غذاهایی که کمتر کامل می شوند سبب می شوند که جذب مواد غذایی کمتر شده و به دنبال آن کاهش رشد مرغ یا جوحه را در پی دارد. ذکر این نکته الزامی است که جیره جوجه گوشتی با جیره جوجه تخم گذار تفاوت های زیادی با هم دارند، ونمی توان آنها را به جای یکدیگر به گله داد.

روش دیگر در کاهش رشد جوجه ها استفاده از مدیریت نور دهی است که از لحاظ تجاری موفقیت آمیز بوده است. این برنامه نور دهی تعداد ساعت های نور را در روز که به پرنده داده می شود کاهش می دهد (بعد از روز 5 تا 7) برنامه های که هم اکنون هستندزمان نور دهی را از 24 ساعت در روز به 6تا8 ساعت می رساند و به دنبال آن به صورت هفتگی نور را افزایش می دهند. برای جوجه های گوشتی این افزایش به طور تقریبی 4 ساعت در هفته افزایش می یابد و برای بوقلموی ها تقریبا 2 ساعت در هفته. این برنامه ها تقریبا برای بزرگ کردن گله های کوچک غیر عملی هستند. نگه داشتن نور دهی در طی ساعت های نور طبیعی روز یا در محدوده 8 تا 12 ساعت در روز کمک زیادی به کاهش تعداد زمین گیری ها و یا مرده ها دارد] . البته به اعتقاد بنده این روش برای جوجه های تخم گذار است نه برای جوجه های گوشتی [

سندرم مرگ ناگهانی (Sudden Death Syndrome):

جوجه ها و بوقلمون هایی که از سندرم ناگهانی مرگ تلف می شوند اغلب موارد به صورت به پشت افتاده می میرند و در هیچ زمانی به جلو نمی افتند. آنها بدون ظهور هیچ گونه نشانی تلف می شوند، مستقیما بعد از یک تشنج می میرند. آنها معمولا پرندگانی درشت و در اغلب موارد خروس ها هستند.

چرا اینکه پرندگان می میرند هنوز مشخص نیست، اما این مشخص شده است که در همه آنها بی نظمی در سرخرگ ششی وجود داشته است. در گله های گوشتی از یک هفتگی شروع شده و حد اکثر تا حول و هوش هفته سوم ادامه دارد. رشد سریع یکی از دلیل های آن است. رشد آهسته تر کمک خواهد کرد تلفات کمتری داشته باشیم.

آسیت و نا کار آمدی قلب (Ascites and Heart Failure):

آسیت در هنگام بروز فشار بر روی سیستم سرخرگ ریوی و جمع شدن مایعات در بطن پرنده بوجود می آید. در چندین مورد شانه ها و چنگال های آبی رنگ یافت شده است. تنفس آنها بدون صدا و با دهان باز است و همچنین پرهای آنها ژولیده و موج دار است. این پرندگان ممکن است بدون هیچ نشانه بارزی بمیرند. پرندگانی هم که در این بیماری زنده می مانند محکوم به ذبح شدن هستند زیرا نگه داشتن آنها اقتصادی نیست.

خیلی از موارد ممکن است منجر به گسترش آسیت شود. این بیماری با رشد سریع و دمای سرد در طی جوجه کشی، ارتفاع زیاد از زمین، نمک بیش از حد در جیره غذایی و یا فاکتور های ژنتیکی تحرک می شود.

پیشگیری از این بیماری شامل، جلوگیریاز رشد سریع پرنده ها، اطمینان از هوای گرم و مناسب در اتاق جوجه کشی و کنترل کیفیت آب (از لحاظ مقدار سدیم ). همچنین مهم است انبار غلات هم دارای تهویه مناسب باشد چرا که آمونیاک می تواند سبب آسیب به بافت ریه و ایجاد استعداد بروز آسیت شود.

مشکلات پا( فلجی، پا های ناتوان، لنگش)

Leg Problems(Cripples, Leg Weakness, Lameness)

همه پرندگان می توانند در معرض مشکلات پا ها قرار گیرند اما به نظر می رسد این مشکلات بیشتر در مرغ های گوشتی دیده می شود. پا ها ممکن است به صورت گوشه دار و عجیب و غریب و زاویه دار در بدن باشد و یا ممکن است به صورت زانوی بد شکل که به صورت پا های کمانی دار به بظر می رسد و یا به صورت مبالغه آمیز به صورت زانوی گاوی شکل درآید. اغلب این مشکلات آنقدر سخت هستند که پرنده نتواند به راحتی حرکت کند و غذا وآب مناسب رابه دست آورد و در نتیجه وزن گیری آهسته تری خواهد داشت. مشکلات دیگر نیز می توانند در بالای مفصل پا اتفاق بیافتد. این پرنده ها به سختی می توانند در اطراف خود حرکت کنند.

یکی از علت های اصلی که باعث بد شکل شدن زاویه دار در مرغ های گوشتی و یا بوقلمون ها می شود رشد سریع آنها است. اثبات شده است که در رشد آهسته تر پرندگان و یا در شرایط نور دهی مناسب و یا محدودیت غذا های ملایم سبب کاهش اینگونه مشکلات خواهد شد.مشابه این مشکلات در بخش بیماری های متابولیک بحث شد.

اگر در زمانی که جوجه وارد سالن می شود بستر مناسبی در سالن نباشد، پرندگان جوان تعادل خود را از دست می دهند و لیز می خورند. این خود عاملی در ایجاد مشکلات در پاها است. مخصوصا در بوقلمون های جوان و مرغ های آبزی. همچنین وجود سالن های نسبتا خشک مهم به نظر می رسد اما نباید به حدی خشک باشد که گرد و غبار در سالن ها داشته باشیم. سالن های نمور می توانند در ایجاد مشکلات پاها و جراحات آنها موثر باشد.

تغذیه های بد و یا بالانس نشده هم یکی از عوامل این بیماری است. پا ها رشد میکنند وسبب ایجاد بد شکلی می شوند. ویتامین و یا مواد معدنی (منگنز، روی، سلنیوم، ویتامین E، بیوتین، نیاسین، اسید فولیک، ریبو فلاوین، پیرو دوکسین) می توانند سبب ظهور این بیماری شوند . کمبود های پروتئین و متعادل نبودن اسید آمینه ها هم می توانند سبب ظهور این بیماری شوند.

عفونت های میکروبی هم می توانند این بیماری را ایجاد کنند. مفصلهل ممکن است ورم داشته و یا نداشته باشند، پرنده از حرکت کردن امتناع میکند. کاهش استرس ها می تواند به بهبود این بیماری کمک کند. شما می توانید با جلوگیری از سرما (به خصوص در شب)، ازدحام زیاد، شرایط محیط نمور و جلوگیری مناسب از بیماری ها از ایجاد این بیماری پیش گیری کنید.

ادامه مطلب

|+|

نوشته شده توسط محمد نوذری در سه شنبه سیزدهم تیر 1385 و ساعت 19:45

Aspergillosisآسپرژیلوزیس

:Aspergillosisآسپرژیلوزیس

مقدمه:

این بیماری یک عفونت قارچی است که توسط آسپرژیلوس فومیگاتوس ایجاد می شود. بارز ترین نشانه این بیماری نفس نفس زدن بدون صدا است به خصوص در جوجه های کم سن. بعضی از اوقات ارگانیسم های دیگری هم باعث این گونه علائم می شوند و لی بیشتر در مرغ های بالغ تر و با جراحات چشمی و یا جراحات مزمن دیده می شود. قارچها می توانند همراه با مواد غذایی از کارخانه جات تولید این گونه مواد، در خیلی از گونه های جانوری همانند پرندگان و انسانها ایجاد بیماری کنند. گاهی اوقات جراحات همانندی با گونه های دیگر آسپرژیلوس و یا با قارچ های دیگر مثل پنی سیلیوم ها و یا آبسیدیا تولید می شود.

این قارچ در ماکیان، بوقلمون، اردک، پنگوئن، پرندگان زینتی، و پرندگانی که در آب زندگی می کنند، در سطح جهانی می تواند ایجاد بیماری می کند. دوره کومون این بیماری 2 تا 5 روز است، شیوع مریضی معمولا کم است ولی گاهی تا 12 درصد هم می رسد، مرگ و میر این بیماری حدود 5 تا 15 درصد است.

انتقال این بیماری با استنشاق اسپور زیاد قارچ در محیط صورت می پزیرد. معمولا انتقال از یک جوجه به جوجه دیگر خیلی کم صورت می گیرد. اسپور ها بسیار به مواد ضد عفونی کننده مقاوم هستند.

نشانه ها:

ü فرم حاد:

بی اشتیاقی، سستی، جیک جیک کردن بدون صدا، تنفس سریع، لاغری، خواب آلودگی، علائم عصبی (نادر).

ü فرم مزمن:

ترشحات از چشم ها (فقط ترشحات)، تحلیل رفتن بدن.

علائم کالبد گشایی:

ندول های زرد تا خاکستری یا پلاکهایی در ریه ها.
کیسه های هوایی، نای، پلاک هایی در محوطه صفاقی که شاید به سطحی متمایل به سبز داشته باشد.
ورم ملتحمه چشم، کراتیت.
ضایعات مغزی در جوجه هایی که علائم عصبی دارند.

تشخیص:

معمول ترین اساس تشخیص وجود نشانه ها و جراحات و آزمایشات میکروسکوپیک برای اثبات وجود قارچها در غذا می باشد که ترجیحا بعد از گوارش در هیدر اکسید پتاسیم 10 درصد است. تایید وجود قارچ ها با قرار دادن قسمتی از بافتهایی که تحت تاثیر قارچ قرار گرفته است در ژل سابوراید آگار برای کشت قارچ است. رشد قارچ در طی 24 تا 48 ساعت بعد رخ خواهد داد و کلونی هایی با منظره پودری و سبز- آبی ایجاد خواهد کرد.

بین عوارض آسپرژیلوس با در معرض بیش از اندازه بودن در برابر فرمالین یا واکنش در برابر واکسیناسیون در روز های گذشته و یا از استرس گرمایی در مرغ های مسن تر تفاوت وجود دارد.

درمان:

معمولا درمانی وجود ندارد. اسپری محیط با ضد قارج های موثر غیر مسمومیت زا، ممکن است به کاهش درگیری کمک کند. آمفوتریسین B و نیستاتین در پرندگان زینتی به کار برده می شود.

پیش گیری:

یستر خشک و با کیفیت، غذای بهداشتی، رعایت کردن بهداشت محیط، استفاده از تیابندازول و یا نیستاتین در غذا.

ادامه مطلب

|+|

نوشته شده توسط محمد نوذری در شنبه سی ام اردیبهشت 1385 و ساعت 11:40

واکسیناسیون در گله های مرغ

واکسیناسیون در گله های مرغ

اهمیت واکسیناسیون؟

واکسیناسیون یکی ازموثر ترین راه های جلوگیری و یا کاهش اثرات مخرب بیماری ها در مرغان است. پرندگانی که نزد مردم برای استفاده قرار می گیرند عموما: جوجه، بوقلمون، اردک، غاز، بلدرچین، قرقاول، کبک و شتر مرغ هستند.

ارگانیسم هایی که ایجاد بیماری می کنند به دسته های کوچک و بزرگ از قبیل: ویروس، مایکو پلاسم، باکتری، قارچ، انگل و پروتوزوآ تقسیم بندی می شوند. همه این ارگانیسم ها با مواد شیمیایی از بین می روند به جز ویروس ها. کنترل بیماری های ویروسی وابسته به نحوه پیش گیری از قبیل واکسیناسیون، ضد عفونی وامنیت زیستی است.

برای اینکه دوره موفق پرورشی را داشته باشیم امنیت زیستی و ضد عفونی لازمه این کار هستند. واکسیناسون جانشن مدیریت موثر نمی شود. این نکته لازم به نظر می رسد که واکسیناسیون در همه پرندگان موجب کاهش اثرات کلینیکی نمی شود بلکه در برخی موارد موجب بروز عفونت و پخش شدن ارگانیسم های بیماری زا شود.

واکسیناسیون یا عدم واکسیناسیون:

مرغ هایی که از آنها استفاده تجاری می شود معمولا بر علیه گونه های مختلف بیماری ها واکسینه می شوند. واکسیناسیون هر چند کم در گله های ما انجام می شود. برای انجام این کار چندین مشکل وجود دارد:

ü به ندرت مشکلات بیماری داریم.

ü از بیماری های موجود بی اطلاع هستیم.

ü به درستی علائم بیماری ها را نمی شناسیم.

ü نمی دانیم واکسن ها را از کجا تهیه کنیم.

ü خرید واکسن گران در می آید زیرا که ما به دوز های زیادی از واکسن ها نیاز داریم معمولا بین 500 تا 10000 دوز.

متاسفانه، گله های کوچک مرغ ، ازبیماری هایی که واکسیناسیون مناسبی را داشته اند رنج می برند. این بیماری ها ممکن است کاهش فروش تخم مرغ و یا گوشت وسایر فراورده ها را در پی داشته باشد. حتی ممکن است این بیماری ها مرگ مرغ ها را در پی داشته باشد.

واکسیناسیون یا عدم آن بستگی به این دارد که احتمال اینکه گله ها در معرض بیماری های ویژه قرار بگیرند چقدر است. اگر گله ای بسته شده باشد هرگز نباید مرغ دیگری به آن اضافه شود و یا اینکه اگز مرغی از گله ما بیرون رفته باشد نباید هرگز اجازه بازگشت به آن مرغ داده شود زیرا که در این صورت احتمال ایجاد بیماری در گله بسیار بالا خواهد رفت. در این موارد بهتر است که تصمیم به واکسیناسیون نگیریم.

در واکسیناسیون باید این نکته را لحاظ کنیم که جوجه های ما قبلا یکبار آزمایش شده باشند یا در هنگام خرید جوجه به نکات زیر توجه کنیم:

ü جوجه ها را از جای مطمئن تهیه کنیم.

ü خرید جوجه ها از هچری ها و یا کارخانه هایی که قبلا جوجه داشته اند، باشد.

ü از بیماری هایی که مادر آنها دچارش بوده اند اطلاع داشته باشیم.

واکسن های موجود:

ویروسها سیستم ایمنی را بر علیه گونه های دیگر تحریک می کنند،و این موجب موفقیت واکسیناسیون بر علیه بیماری های ویروسی خواهد شد.

واکسن ها از میکرو ارگانیسم های کشته و یا زنده تشکیل می شوند. واکسن های که حاوی ویروس زنده هستند، ویروس ها دوباره در بدن میزبان تکثیر میشود، ویروس های کشته به قدری هستند که بتوانند سیستم ایمنی بدن پرندگان را تحریک و مجبور به ساخت آنتی بادی کنند. اغلب واکسن های پرندگان به صورت زنده هستند. واکسنهای باکتریایی معمولا زنده ویا تخفیف حدت یافته هستند و به آنها باکترین گفته می شود.

1. بیماری مارک:

واکسن بیماری مارک اغلب موارد در روز اول هچ به جوجه ها داده می شود. واکسن مارک به صورت زیر جلدی در پشت گردن زده می شود. بهترین راه این است که همه جوجه های ما در هچری واکسینه شوند.

به اثبات رسیده است که واکسن مارک از بیماری مارک و تومور و فلجی حاصل از آن جلوگیری می کند. اگر پرندگان دوز مناسبی از واکسن را دریافت نکنند ممکن است که آنها درگیر بیماری مارک شوند.

جوجه های 2 تا 16 هفته بشترین امکان ابتلا به بیماری مارک را خواهند داشت. بیماری مارک گاهی اوقات در بلدرچین، قرقاول و یا بوقلمون نیز دیده شده است. این گونه پرندگان معمولا دوز مناسبی از واکسن را دریافت نکرده اند.

2. بیماری نیوکاسل:

جوجه ها و بوقلمون ها باید در برابر نیوکاسل ایمن شوند. واکسن زنده ( تخفیف حدت) به صورت های آشامیدنی، قطره چشمی، قطره بینی و اسپری در بین جوجه ها توزیع می شود. واکسن کشته به صورت امولسیون روغنی داخل عضله ویا زیر جلدی تزریق می شود، آخرین واکسن قبل از به تخم رسیدن جوجه ها داده می شود.

جوجه ها معمولا در هچری ها بر علیه نیوکاسل و برونشیت تواما واکسینه می شوند.

ترکیب واکسن های نیوکاسل و برونشیت همچنین می تواند در روز های 10 تا 35 داده شود. واکسن هامی توانند به صورت آشامیدنی و یا قطره چشمی و یا به صورت قطره بینی داده شود. در تخم گذار ها و مادر ها به فاصله هر 3 ماه داده شود تا ایمنی خوبی را داشته باشیم. واکسن های کشته شده را معمولا در قفس می دهند (18 تا 20 هفتگی). با این روش واکسیناسیون دیگری در مرغان تخم گذار لازم نیست. گله های مادر، برای بدست آوردن سطح بالایی از ایمنی تکرار واکسیناسیون لازم است و در پی آن, جوجه های حاصل از آنها از ایمنی مادری خوبی برخوردار خواهند بود.

اگر شما خریدار پولت و یا مرغ های بالغ هستید ، برای واکسیناسیون آنها شما می توانید از واکسن نیوکاسل B-1 به صورت آشامیدنی، قطره چشمی ویا قطره در بینی استفاده کنید. 4 هفته بعد نیز از واکسن نیوکاسل لاسوتا استفاده کنید.

در مورد بوقلمون ها در4 هفتگی یکبار و سپس در روز کیجینگ دوباره واکسینه می شوند.

3. برونشیت:

برونشیت از بیماری های تنفسی اولیه در جوجه ها است. واکسن این بیماری که در جوجه های جوان داده می شود، شامل ویروس زنده تخفیف حدت است ( معمولا سویه ماساچوست).واکسن های برونشیت معمولا با همان سویه ای که در منطقه است ساخته می شوند. فراموش نکنید که هیچ گاه در هنگام بروز بیماری برونشیت این واکسن را استفاده نکنید.

واکسن برونشیت معمولا با واکسن نیوکاسل در یک ویال هستند ودر روز های 10 و 35 داده می شوند (همانطور که در مورد نیوکاسل گفته شد).

واکسن کشته این بیماری نیز به صورت امولسیون روغنی موجود است. این واکسن به صورت تزریقی در ماهیچه ویا زیر جلدی در گله های مادر، در هفته 14 و 18 تزریق می شود.

4. لارینگو تراکئیت:

این بیماری هم در جوجه ها و هم در قرقاول اثر می گذارد. واکسیناسیون بر علیه این بیماری زیاد موفقیت آمیز نیست ولی در مناطقی که شیوع پیدا کرده است وبه صورت اپیدمی در آمده است بسیار مناسب است. موثر واقع شدن واکسیناسیون در پی گیری و ادامه دار بودن آن است. هیچ گاه در مناطقی که این بیماری وجود ندارد گله های خود را در برابر این بیماری واکسینه نکنید. هر گاه گله شما به واکسیناسیون احتیاج پیدا کرد، همه جوجه ها بایستی واکسینه شوند، اعم از جوجه های جدید و یاجوجه های قدیمی.

واکسیناسیون به صورت قطره چشمی و یا بینی موجود است. سن جوجه باید از 4 هفته بیشتر باشد. جوجه های جوانتر پاسخ ایمنی خوبی نمی دهند.

5. آبله ماکیان:

پنج گونه از ویروس آبله ماکیان وجود دارد. آبله ماکیان، آبله کبوتران، آبله بلدرچین، آبله قناری، آبله قرقاول. آبله کبوتران در کبوتر، جوجه های مرغ، مرغابی و غازها ایجاد بیماری می کند. آبله قناری در قناری ها،جوجه مرغ ها، انواع گنجشک ها و احتمالا گونه های دیگر را در گیر می کند. در برخی از گونه ها اما نه همیشه یک ویروس می تواند سیسیتم ایمنی را در برابر آن ویروس ویا ویروسهای دیگر این گونه تحریک کند و ایجاد ایمنی نماید. واکسن آبله برای ماکیان، بوقلمون ها و کبوتران تهیه شده است ولی هنئز واکسن تجاریی برای قناری وجود ندارد.

ماکیان و کبوتران معمولا با تلقیح کردن واکسن در زیر بال واکسینه می شوند ولی بوقلمون ها به علت اینکه در هنگام خوابیدن سر را در زیر بال قرار می دهند با تلقیح واکسن در زیر بال دچار کونژکتویت در اثر آبله خواهند شد، ولی برای آنها به روش تلقیح در ران استفاده می شود. در مزارعی که آبله ایجاد درد سر کرده است واکسیناسیون لازم به نظر می رسد. همه جوجه ها را می توان در یک روزگی واکسن زد. پولت ها در هفته 10 تا 12 هفتگی، بوقلمون ها 8 تا 14 هفتگی .

در مناطقی که آبله بومی شده است، باید گونه ویروس آبله شناخته شود. آبله بلدرچین نیز اثراتی را نشان داده است اما هیچ گونه حفاظت متقابلی بین آبله ماکیان با آبله بلدرچین وجود ندارد. اگر هر دو در منطقه شایع است، واکسیناسیون برای هر دو لازم است. گله هایی که واکسینه می شوند می توانند میزان شیوع آبله را در منطقه کاهش دهند.

مگر در شرایطی که آبله در منطقه شما دیده شده است به واکسیناسیون مبادرت نورزید.

ویروس آبله از یک مرغ به یک مرغ دیگر توسط حشرات خونخوار ( مثل پشه) یا از طریق جراحات و زخم هایی که در اثر نزاع بین آنها بوجود می آید، منتقل می شود. اگر پشه های زیادی در منطقه شما وجود دارد گله های خود را واکسینه کنید. اگر در نطقه شما بیماری بصورت مشگل زا وجود دارد حتما در 8 هفتگی گله خود را مجددا واکسینه کنید تا تا ایمنی با اطمینانی در برابر آبله داشته باشید.

6. وبای مرغی:

وبای مرغی مرغ های خانگی ( جوجه های کوچک و بوقلمون ها)، اردک، پرنده های قفسی، پرندگان وحشی و پرندگانی که در باغ وحش ها نگه داری می شوند، دیده می شود.

دو سری از این واکسن وجود دارد: واکسن های باکتری های غیر فعال و باکتری های ضعیف شده. واکسن هایی که به صورت خوراکی و داخل آب داده می شود، حاوی باکتری های ضعیف شده است. از این واکسن هم در مورد مرغ ها و هم در مورد بوقلمون ها استفاده می شود. واکسن روغنی که حاوی باکتری کشته شده است را باید 2 تزریق در فاصله 4 هفته انجام داد.

از این واکسن مگر در شرایط بروز این بیماری در محیط و یا ایجاد مشکل در مزرعه خودتان، استفاده نکنید.

7. آنسفالومیلیت در مرغان:

آنسفالومیلیت یک عفونت ویروسی در مرغ ها، جوجه ها، بوقلمون ها، قرقاول و بلدرچین است. ایمنی کامل زمانی بدست می آید که یا مرغ ها واکسینه شده باشند یا این که دوره بیماری را سپری کرده اند و سپس خوب شده اند. مرغ های مادر در 10 تا 16 هفتگی واکسینه می شوند. واکسن ها به صورت آشامیدنی به گله داده می شود. قرقاول ها در هفته 5 تا 10 و بلدرچین ها در هفته 6 تا 10 واکسینه می شوند.

آنسفالومیلت نباید با آنسفالیت اشتباه شود. آنسفالیت از طریق حشرات به انسانها منتقل می شود، با شدت توانایی بیمار زایی مختلف در سنین و ایمنی های مختلف افرادی که تحت تاثیر واقع شده اند و توانایی بیماری زایی ویروس.

چگونه واکسیناسیون موفقی داشته باشید:

در واکسیناسیون جوجه های زیر 5 روز نمی توان انتظار یک ایمنی مناسب و یک دستی در گله داشت حتی در صورت فقدان ایمنی مادری، تنها استثنایی که در این مورد وجود دارد واکسن مارک است که در روز اول در هچری به جوجه داده می شود.
تاریخ واکسنهای خود را حتما قبل از مصرف آنها ببنید زیرا که ممکن است واکسن های تاریخ گذشته اوضاع را وخیم تر کنند.
هر واکسنی مخصوص یک بیماری خاص است و روش مخصوص خود را دارد، حتما طبق دستور العمل واکسن، واکسن را مصرف کنید.
هیچ گاه پرندگانی را که مریض هستند واکسینه نکنید مگردر موارد لارنگوتراکئیت و آبله که قبلا توضیح داده شده است.
واکسنها را از پرتو خورشید و گرما دور نگه دارید.
اغلب واکسن ها از اجرام زنده هستند پس در حمل و نقل آنها مراقبت کنید.
وقتی واکسنی را به صورت آشامیدنی می دهید حتما مراقب باشید که آب حاوی مواد ضد عفونی کننده نباشد زیرا مواد شیمیایی که برای ضد عفونی آب بکار برده می شوند، واکسن ها را از ین می برند.
بعد از استفاده از واکسنها بطری استفاده شده واکسن را حتما بسوزانید یا خوب ضد عفونی کنید چون ممکن است نا خود آگاه باعث بوجود آوردن گونه جدیدی از ویروس ویا انتشار تصادفی بیماری شوید.

به این نکته توجه کنید که همیشه کیفیت واکسن تنها عامل موثر در موفقیت واکسیناسیون نیست بلکه نحوه صحیح استفاده و بجای واکسن هم عامل موثری در موفقیت واکسیناسیون است.

ادامه مطلب

|+|

نوشته شده توسط محمد نوذری در چهارشنبه بیستم اردیبهشت 1385 و ساعت 9:15

آسیت Asites

آسیت Asites :

مقدمه:

همراه شدن اکسیژن ناکافی با تهویه ضعیف و فیزیولوژی پرنده ( کم بودن ظرفیت حیاتی و یا خصوصیات نژادی) سبب ایجاد آسیت می شوند. آسیت یک بیماری است که در جوجه های گوشتی رخ می دهد و در سر تا سر جهان این بیماری وجود دارد اما این بیماری در مناطق مرتفع بسیار شایع تر است. این بیماری به علت یک سری مجموعه سبب شناسی رخ می دهد و با کاهش تهویه، افزایش ارتفاع و بیماری های تنفسی مستعد تر می شود. ایجاد بیماری 1 تا 5 درصد و مرگ و میر حاصل از آن 1 تا 2 درصد است ولی در مناطق مرتفع تا 30 درصد هم می رسد. عامل اصلی یجاد این بیماری تنگ شدن سرخرگ ریوی است.

نشانه های این بیماری:

مرگ ناگهانی که به صورت سریع گسترش پیدا می کند، رشد ضعیف، ضعف پیش رونده، باد کردگی محوطه بطنی (شکم)، خمودگی، دبرس تنفسی و یا شاید یرقان.

علائم کالبد گشایی:

ضخیم شدن عضله سمت راست قلب، آماس بطنی، ضخیم شدن دریچه ششی قلب، گرفتگی سیاهرگ اصلی، گرفتگی شدید عضلات، ششها و روده های متراکم، کبد بزرگ، طحال گوچک، حضور مایعات در محوطه بطنی، نشت از حفره پریکارد. علائم میکروسکوپیک شامل افزایش ندول های غضروفی در ریه.

تشخیص:

ضایعات مشخص پاتولوژیک، حضور پروتئین مخصوص قلب ( تروفونین T ) در خون که یکی از فاکتور های مشخص تشخیصی است، تفریق از دیگر سندرمهای مرگ ناگهانی و اندوکاردیت باکتریایی.

درمان:

افزایش تهویه، ویتامین C ، گزارش شده است که در امریکای شمالی از این ویتامین استفاده کرده اند و اثرات بسیاری از این ویتامین دیده اند.

پیش گیری:

تهویه مناسب (به خصوص در هنگام جوجه کشی و حمل و نقل جوجه ها)، اجتناب از خریداری کردن جوجه با پیش زمینه ارثی و کنترل بیماری های تنفسی.

ادامه مطلب

|+|

نوشته شده توسط محمد نوذری در دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385 و ساعت 23:0

عفونت کیسه زرده( Yolk Sac Infection, Omphallitis)

عفونت کیسه زرده( Yolk Sac Infection, Omphallitis) :

مقدمه:

به نظر می رسد این بیماری در ماکیان، بوقلمون ها و اردک های سراسر جهان در اثر عفونت باکتریایی بند ناف و کیسه زرده در جوجه هایی که تازه هچ شده اند قبل از التیام یافتن بند ناف، بوجود می آید. دوره کومون این بیماری 1 تا 3 روز است. این یماری توسط چندین باکتری ایجاد می شود که شاید مهمترین آنها ای کولای E.coli ، استافیلوکوک، پروتئوس و زودوموناس باشد. شیوع این بیماری در گله 1 تا 10 در صد است ولی مرگ و میر بسیار بالایی در جوجه هایی که درگیر هستند، دارد. به نظر می رسد سالن های مادری که از نظر بهداشتی فقیر هستند، استفاده از تخم مرغ های آلوده، ضعیف بودن شرایط بهداشتی در هچری ها، شرایط انکوباسیون ضعیف، آلوده بودن شانه های تخم مرغ ها، رعایت نکردن بهداشت در ستری ها از عوامل مستعد کننده این بیماری هستند.

نشانه ها:

ü افسردگی و پژمردگی

ü چشم های بسته

ü کاهش میل و رغبت

ü اسهال

ü باد کردن شکم

ü مقعد جمع شده

علائم کالبد گشایی:

ü بزرگ شدگی کیسه زرده به همراه جمع شدن خون در آن

ü شرایط غیر نرمال در کیسه زرده ( رنک و استحکام) که شرایط را به نفع باکتری تغییر می دهد.

تشخیص:

اساس تشخیص این بیماری بیشتر در مورد سن و نوع جراحاتی است که دیده می شود. برای تایید این بیماری باید باکتری ها را از جراحات داخلی جدا کنیم. این بیماری باید از مشکلات انکوباسیون در جوجه های ضعیف تفریق شود.

درمان:

آنتی بیوتیک های مناسب در دوره های حاد ممکن است کمی از مشکلات بکاهند هر چند که امید به بهبود این بیماری بسیار کم است. اغلب جوجه ها قبل از 7 روزگی خواهند مرد.

پیش گیری:

جلوگیری اساسی در مورد این بیماری در رعایت کردن موازین بهداشتی و ضد عفونی سینی های حمل تخم مرغ و شانه های تخم مرغ، جمع آوری سریع تخم مرغ ها، ضد عفونی تخم مرغ ها، استفاده نکردن از تخم مرغ هایی که پوسته های کثیفی دارند، طبقه بندی تخم مرغ ها در انکوباسیون و ... . هر روز باید ضد عفونی در هچری ها چک شود.

استفاده از مولتی ویتامین ها در چند روز نخستین زندگی جوجه ها، توانایی عمومی آنها را در برابر عفونت های ملایم بیشتر می کند.

ادامه مطلب

|+|

نوشته شده توسط محمد نوذری در دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385 و ساعت 22:54

بوتولیسم Botulism

بوتولیسم Botulism :

مقدمه:

بیماری است که در ماکیان، بوقلمون ها، مرغابی ها و دیگر پرندگان آبزی در سراسر جهان رخ می دهد. این بیماری است که توسط سم باکتری کلستریدیوم بوتولیوم با تیپ های A و C ایجاد می شود. سم در لاشه حیوانات مرده، گیاهان فاسد، و سم تولید شده در مرداب ها، لجن زار ها و مواد فاسد تولید می شود و پرندگانی که از اینها مصرف کنند مسموم خواهند شد. شیوع بیماری معمولا کم است ولی مرگ ومیر آن بسیار بالا خواهد بود. سم و اسپور باکتری بسیار به شرایط محیطی مقاوم است و ممکن است برای سالهای زیادی زنده بماند. همچنین به نظر می رسد که لاشه مرغ هایی که در بسترباقی می ماند و یا لاشه حیواناتی که به سالن راه پیدا می کنند مثل موش ها و یا بستری که تهیه شده از محل هایی که در مناطق مشکوک قرار دارد می تواند ایجاد بوتئلیسم کند. همچنین جیره ای که با پودر گوشت بالانس می شود بایستی مراقب بود که پودر گوشت آلوده به بوتولیسم نباشد.

نشانه ها:

ü نشانه های عصبی، ضعف، فلجی پیش رونده در پا ها بال ها و سپس نوک، مرگ ناگهانی.

ü مرغ هایی که تحت تاثیر واقع شده اند یک گوشه ساکن شده اند و چشم های خود را می بندد که این نشان از آن است که هنوز ابتدای در گیری است.

ü مالیدن منقار به زمین که این یک نشانه بارز است.

علائم کالبد گشایی:

امکان دارد هیچ نشانه ای وجود نداشته باشد.
آنتریت ملایم ( گاهی اوقات که کمی تحت تاثیر قرار می گیرد).
پر ها ممکن است که به راحتی کنده شود ( در جوجه ها).
یافتن مواد فاسد در چینه دان پرنده.

تشخیص:

تاریخچه، نشانه ها، جستجوی سم در سرم، خارج کردن مواد فاسد از روده ها، تفریق از بیماری مارک با بافت شناسی مغز.

درمان:

جمع آوری همه عوامل ایجاد مسمومیت، درمان های حمایتی اگر که قابل توجیح باشد، تجویز آنتی بیوتیک ها و سلنیوم.

پیش گیری:

جلو گیری از دست یابی پرنده به سم، غذا های مشکوک و آبهای راکد به خصوص در آبهای گرم. جمع آوری روزانه لاشه از بستر بسیار مهم است. خریداری بستر از مکان هایی که امکان آلودگی آنها نباشد، تمیز کردن سالن ها قبل از اینکه بستر در سال ها پهن شودف جلوگیری از ورود دیگر جانوران به سالن.

ادامه مطلب

|+|

نوشته شده توسط محمد نوذری در دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385 و ساعت 22:49

ادامه مطلب

|+|

نوشته شده توسط محمد نوذری در چهارشنبه بیست و چهارم اسفند 1384 و ساعت 2:4

تقدیم به دوست خوبم

آقای محسن آرچین

ادامه مطلب

|+|

نوشته شده توسط محمد نوذری در یکشنبه بیست و سوم بهمن 1384 و ساعت 8:31

بازرسی لاشه

مقدمه

بازرسي بهداشتي دامهاي كشتاري،لاشه و آلايش آنها بايد به صورت منظم و با ترتيب خاصي انجام پذيرد تا اطمينان لازم از جهت سالم بودن محصولات مورد مصرف انساني كسب شود و همچنين صنايع فرآوري از زيانهاي مالي ناشي از عرضه فرآورده هاي گوشتي با كيفيت پايين حفظ گردند.

اقدامات و تدابير لازم به منظور حفاظت افرادي كه با مواد غذايي سروكار دارند بويژه كاركنان كشتارگاه از ابتلا به بيماريهاي شغلي نيز بايد در اين بازرسي منظم و با ترتيب خاص مد نظز قرار داده شود.تشخيص عفونتها،بيماريهاي ارثي و مسموميت در دامهاي اهلي از اهميت خاصي برخوردار است.بازرسي چه پيش از كشتار و چه پس از آن اطلاعات مهمي از قبيل نسبت گوشت به چربي،نسبت گوشت به استخوان و كيفيت كلي گوشت را در اختيار دامپرور قرار مي دهد.مسلما به منظور حفظ استانداردهاي فرآورده هاي توليدي و برآوردن خواسته هاي مصرف كنندگان توجه به كيفيت گوشت ضروري است(رنگ،بافت،ميزان رطوبت،بو،تردي و غيره).جمع آوري اطلاعات پيرامون تركيبات شيميايي گوشت مانند ميزان نسبي پروتئين ها،چربيها،مواد معدني و ويتامين ها نبز از اهميت كمتري بر خوردار بيست.

آگاهي از نسبتهاي تقريبي گوشت به چربي و گوشت به استخوان نيز در تشخيص تغيرات آسيب شناختي از ارزش بسياري برخوردار است.

دامهايي كه جهت كشتار در نظر گرفته مي شوند عموما عبارتند از:گاو،خوك،گوسفند،بزواسب.در برخي از كشورها حيواناتي مانند گوزن،شتر،گاوميش،گوزن آمكريكاي شمالي،آهو،خرس وغيره نيز كشتار مي شود.همچنين محدوديتهاي مذهبي متعددي در زمينه مصرف گوشت وجود دارد.

1:بازرسي پيش از كشتار

1-خستگي مفرط:گاوهايي كه پس از يك سفر دريايي طولاني به كشتارگاه انتقال يافته اند.خستگي،خواب آلودگي وخوابيدن طولاني مدت بر روي زمين موجب بر انگيخته شدن شك و ترديد پيرامون وجود حالت خستگي مفرط گرديده،آزمايشات انجام شده روي گوشت دو راس گاو اين حالت را مورد تاييد قرار داد(اندازه گيري pH نهايي وآزمايش پخت).

قضاوت: كشتار سه روز به تعويق افتاد تا گاوها استراحت كنند.يك روز پيش از كشتار به دامها غذا داده نشد و بار ديگربازرسي پيش از كشتار انجام گرفت.

2-لاغري مفرط: كاهش سر زندگي وهوشياري،كندي حركات،لاغري بسيار شديد وفقدان چربي قابل لمس در زير پوست مشاهده مي شود.در ناحيه كمر،برجستگي مهره ها بوضوح از روي پوست مشخص است.

تارهاي مو قطور شده اند ولي فاقد درخشندگي هستند. ريزش موكوسي چربي از دهان قابل رؤيت است.

قضاوت: منع كشتار يا كشتار به تعويق انداخته مي شود.

3-مسموميت: در اين حالت گاودر حال تخليه مدفوع مقدار زيادي مايع سروزي مخاطي به خارج دفع مي كند.در اين حالت افزايش مشخص بزاق در موارد مسموميت اتفاقي با تركيبات ارگانوفسفره بخوبي قابل مشاهده است.

تشخيص تفريقي: تب دره ريفت،واكنش آنافيلاكتيك،بيماري تب برفكي والتهاب دهان.

قضاوت:كشتار به تعويق انداخته مي شود.

4-بيماري تب برفكي: در بازرسي پيش از كشتار،به علت تب،افزايش ترشح بزاق(بزاق غليظ)و بيرون افتادگي دايمي زبان،از كشتار اين گونه دامها جاوگيري به عما مي آيد.شناسايي ويروس در آزمايشگاه ،تشخيص اوليه بيماري تب برفكي را تا ييد مي نمايد.

ساير مواردي كه بايد در تشخيص اوليه مد نظر قرار گيرند عبارتند از:اكتينوباسيلوز،التهاب غير اختصاصي زبان،مسموميت با تر كيبات ارگانوفسفره و غيره.(تصویر شماره A1)

5-ورم پستان-ميش: در برخي موارد ابتلاي پستان ميش به يك بيماري حاد آماسي همراه با تورم و پر خوني است و در برخي موارد ديگر ميش به ورم پستان مزمن ودر برخي ديگر به ورم پستان چركي ميتلا هستند.در مورد پستان تحليل رفته و بافت آن سفت ميشود.

قضاوت: دستور منع كشتار صادر مي شود.

2:بازرسي لاشه

1-نكروز چربي كانوني-لاشه(چربي):در گوسفند در چربيهاي پهلو،اطراف كليه و لگن،تعداد زيادي كانون نكروزه خشك به رنگ سفيد شيري مشاهده مي شود كه به راحتي آنها را از چربيهاي طبيعي پيرامون قابل تفكيك مي سازد.

قضاوت:كل لاشه غير قابل مصرف است.(تصویر شماره A2)

2-زردي(يرقان)گاو: چربي لاشه،آئورت و رباط گردن به رنگ زرد و سبز مي باشد.نگهداري در يخچال موجب تشديد بوي غير طبيعي لاشه مي شود.

تشخيص تفريقي: زردي چربي،آغشته شدن به اسيد پيريك،آتابرين و تريپافلاوين.

قضاوت: كل لاشه غير قابل مصرف است.

نتايج آزمايشات هرليش ورمينگتون-فورنير براي يافتن رنگدانه هاي صفراوي مثبت بود.براي انجام اين آزمايشات بايد نمونه ها عاري از خون بوده واز چربي اطراف كليه ها و مايع مفصلي اخذ شوند. (تصویر شماره A3)

3-ضايعات-احشا گوسفند:

كبد:ضايعات حاصل از التهاب حاد كبد،عمدتا تغيرات فرساينده سلولهاي كبدي،سبب بزرگ شدن جزئي اندازه ورنگ پريدگي كبد مي شود.

كليه:رنگ قهوه اي تيره وجدا شدن آسان كپسول نشانگر وجود ناراحتي كليوي ناشي از وجود رنگدانه هاي صفراوي در خون است.

طحال:اين اندام افزايش اندازه يافته و قوام پولپ آن نيز نرم شده است.در صورت وجود آماس داراي خونريزي،طحال به رنگ قرمز بسيار تيره در مي آيد.

قضاوت:كل لاشه غير قابل مصرف است.

توجه:احشاي فوق از بدن دام مبتلا به زردي هموليتيك متعاقب واكسيناسيون خارج مي شود.

4-سيستي سركوز-لاشه گوسفند: در يك مورد ابتلا به سيستي سركوس تنياكوليس تعداد زيادي طاول پايه دار با محتويات آب مانند در حفره صفاق مشاهده مي شود.

قضاوت:پس از حذف و انهدام كيستها وقسمتها آلوده مصرف بلامانع است.

در صورت ابتلا به لاغري مفرط يا در صورتي كه بيماري اثرات نامطلوب شديدي بر وضعيت عمومي لاشه گذارده باشد.مي توان كل لاشه را غير قابل مصرف اعلام نمود.(تصویر شماره A4)

5-ورم پستان نكروزه-پستان گاو:برش يكي از پستانها كه به صورت غير طبيعي سفت بود،وجود خيز در بافت زير جلدي وواكنش آماسي حاد ناحيه محدودي از غده پستاني حاوي كانونهاي زرد ونكروزه به همراه پرخوني وخونريزي را آشكار ساخت.سينوس توليد شير،مجاري وباقيمانده بافت غده اي،سالم باقي مانده اند.

آزمايش باكتري شناسي ضاعيه وجود استافيلوكوكوس طلايي را آشكار ساخت.

قضاوت: كل لاشه غير قابل مصرف است.

3:دستگاه گوارش

1-التهاب همراه با زخم لب-لب فوقاني گاو

زخمهاي نا منظم در لب فوقاني به همراه پرخوني در تعدادي از آنها ناشي از نابودي بافت پوششي توسط ويروس بيماري تب برفكي است.

تشخيص تفريقي: التهاب طاولي دهان،بيماري مخاطي،طاعمن گاوي،التهاب ضربه اي لب وبيماري پوزه.

التهاب لب يكي از مجموعه ضايعات مربوط به بيماري تب برفكي است(تيپc ويروس).

قضاوت: كل لاشه غير قابل مصرف است.(تصویر شماره B1)

2-سرطان سلول سنگفرشي-شكمبه گاو: روي چين شكمبه توموري بزرگ به شكل گل كلم مشاهده مي شود.وجود نواحي با پرخوني مشخص وقطور بودن پايه اتصالي،ما را به تشخيص تومور بدخيم رهنمون مي سازدومطالعات آسيب شناسي بافتي نيز آن را تاييد مي كند.

تشخيص تفريقي: زگيل.

قضاوت: كل لاشه غير قابل مصرف است.

باري انجام مطالعه آسيب شناسي بافتي،اخذ تكه هايي از تومور از مناطق سطحي ونيز پايه آن ضروري است.

3-التهاب روده همراه با خونريزي-روده گاو: وجود مقادير فراواني مايع خون آلود به رنگ قرمز تيره موجب تورم روده هاي كوچك مي شود.

تشخيص تفريقي: شاربن،هيپوستاز پس از مرگ،كوكسيديوز،طاعون گاوي و انتروتوكسمي.

قضاوت: به شرط به كارگيري حرارت،بسته به نتايج ژآزمايشگاهي و پس از حذف روده مصرف بلا مانع است.

انجام مطالعات آزمايشگاهي در چنين مواردي توصيه مي شود.

آزمايش باكتري شناسي به عنوان جزء لاينفك بازرسي ظاهري است.انجام آزمايشات باكتري شناسي در موارد ذيل همواره ضرورت دارد:

(الف)كشتار اضطراري.

(ب)تشخيص بيماري مسري.

(ج)وجود ضايعاتي كه به تشخيص احتمال وجود باكتري در خون منجر گردد.

در برخي از كشورهاي اروپايي آزمايشگاه بايد به منظور ارزيابي آلودگي باكتري شناسي گوشت آزمايشات ذيل را انجام دهد:

(الف)نمونه هاي اجباري:قطعه گوشت مكعبي شكلي به طول 10 سانتي متر در هر طرف كه با استفاده از عضله بروبه طريقه سترون از عظلات آرنج يا عظله نيم غشايي اخذ شده است.

(ب)نمونه هاي انتجابي:

(1)استخوان بلند و طحال در موارد مشكوك سپتي سمي يا بيماري دستگاه تناسلي.

(2)غده لنفاوي دست نخورده يا مفصل سالم در صورت وجود ضايعات مشخص يا مشكوك.

(3)نمونه هايي لز عضله يا بافت همبند يا حتي ديواره شكم براي جداسازي سالمونلا در موارد مشكوك به آلودگي به اين باكتري.

(4)نمونه هايي از كليه براي تشخيص و شناسايي تركيبات ضد ميكروبي.(تصویر شماره B2)

4-تغيير چربي كبد گاو: اندام به شدت افزايش اندازه يافته،زردرنگ است،ظاهري برآمده ومدور دارد و در سطح آن خطوط ارغواني رنگي مشاهده مي شود.به هنگام برش مقادير قابل توجهي خون به بيرون مي ريزد.وجود مقادير بالاي چربي در اين اندام،ظاهري براق به آن بخشيده وحضور نقاط متعدد قرمز رنگ به علت وجود سيارگهاي مركزي پرخون است.در ملامسه،كبد شكننده است و روي آب شناور باقي مي ماند.

تشخيص تفريقي: تغير چربي سمي ناشي از مسموميت.

قضاوت: پس از حذف كبد و در صورت عدم وجود ضايعه ديگر مصرف بلامانع است.

5-واكنش عمومي احشا گاو: در قلب مناطقي به رنگهاي ارغواني و آبي مشاهده مي شود.غدد لنفاوي متورم و پر خون هستند.

قضاوت:كل لاشه غير قابل مصرف است.

توجه:علاوه بر تغييرات فوق،زردي لاشه و خونريزيهاي گسترده در بافتهاي اطراف كليه نيز ديده مي شود.بررسي هاي به عمل آمده پس از بازرسي پس از كشتار نشان داد كه گروهي از دامها كه ضايعات فوق را از خود آشكار ساختند،14 روز پيش از كشتار به طور همزمان دو نوع واكسن دريافت كرده بودند.در موارد وقوع واكنش عمومي،بسياري از مؤلفان معتقدند كه بايد عوامل اساسي ذيل را در بازرسي پس از كشتار مدنظر قرار داد:

(الف)خونگيري ناقص:

(ب)تغيراتن در چربي زير جلدي:

(ج)تغيرات سروزي:

(د)بوي سروزي مشخص:

(ه)تغيرات در مفاصل:

(و)تغيرات در غدد لنفاوي:

(ز)تغيرات در عضلات:

(ح)تغيرات پارانشيمي منتشر.(تصویر شماره B3)

6-سرطان سلولهاي كبد گاو:برآمدگيهاي كوچك محدب و زرد رنگ پارانشيم كبد را مورد حمله قرار داده اند.بسياري از آنها برآمدگيهاي انگلي هستند كه از ماده نكروزه احاطه شده توسط بافت فيبروزه تشكيل شده اند.برآمدگيهاي با محدوده نه چندان مشخص كه عروق خوني به آنها راه يافته اند و ظاهري براق و مومي شكل دارند،برآمدگيهاي از نوع توموري هستند.

تشخيص تفريقي:نكروباسيلوز،سل،اكتينوباسيلوزيا اكتينومايكوز.

قضاوت:كل لاشه غير قابل مصرف است.

7-التهاب فيبريني صفاق گاو:نواحي گسترده اي شفافيت خود را از دست داده و به رنگ سبز درمي آيد.لخته هاي فيبرين غشايي نيز ديده مي شود.واكنش غدد لنفاوي كليه و ساير غدد لنفاوي نيز بوضوع قابل مشاهده است.

قضاوت: كل لاشه غير قابل مصرف است.

توجه:در صورت عدم مشاهده غدد لنفاوي متاثر يا عدم تغيير در وضعيت عمومي گوشت،مصرف به صورت عادي يا به طور مشروط پس از به كارگيري روش حرارتي و حذف بافتهاي ميتلا در هر دو حالت بلامانع است.در صورت وجود آبسه هاي كپسول دار روي صفاق نيز پس از حذف بافتهاي مبتلا مصرف بلامانع است.(تصویر شماره B4)

ادامه مطلب

|+|

نوشته شده توسط محمد نوذری در شنبه پانزدهم بهمن 1384 و ساعت 12:15

سلام جناب دکتر باغبان

شهرهای سمنان . تبریز . تهران . بابل و کرمان بصورت روزانه و شبانه

دانشجو در رشته ی علوم آزمایشگاهی دامپزشکی می پذیرند .

ادامه مطلب

|+|

نوشته شده توسط محمد نوذری در جمعه چهاردهم بهمن 1384 و ساعت 23:58